10. „Mistrz legilimencji”

Tym razem dedykacja dla Sylwii ;)
_______________________________________________

Usłyszałam czyjeś kroki i odruchowo moje spojrzenie przeniosło się na wejście do biblioteki. To, kogo tam ujrzałam sprawiło, że w jednej chwili serce podeszło mi do gardła. W drzwiach stał nie kto inny jak… Syriusz Black.

- Na brodę Merlina, zwariowałam. Mam już nawet halucynacje – przeszło mi od razu przez myśl. – Łapa w bibliotece? To niemożliwe!

Mój objaw psychicznej choroby zawahał się, ale już po chwili kroczył w moim kierunku z nonszalanckim uśmiechem. Sekundy zdawały się być teraz nieznośnie długimi, mijającymi w napięciu godzinami. Za nim do pomieszczenia wbiegł James, rozburzając ręką swoje włosy, które  i bez tego były w wyjątkowym nieładzie. Na jego widok odetchnęłam z ulgą – nie przywidziało mi się, może jeszcze jestem całkiem normalna.

Spojrzałam niepewnie na Lily. Była wyraźnie zakłopotana. Chciałam już się podnieść, ale kiedy zobaczyłam, że Black przystanął, a jego wyraz twarzy zmienił się w jednej chwili, postanowiłam zostać na miejscu. Teraz również się uśmiechał , ale tym razem kpiąco, a szare oczy zwróciły się w innym kierunku.

- No, no Smarkerus – powiedział, wchodząc w jedną z dróg między regałami.

Westchnęłam ciężko, wiedząc już jak prawdopodobnie potoczą się najbliższe wydarzenia. Po chwili Syriusz ciągnął, a właściwie szarpał czarnowłosego chłopaka za kołnierz, prowadząc go w naszą stronę z uniesioną różdżką. James’a ten widok wyraźnie rozbawił i idąc w ślady Syriusza również sięgnął do kieszeni.

- Myślisz, że możesz tak bezkarnie podsłuchiwać? – zapytał, a jego różdżka znalazła się tuż przy brodzie Ślizgona.

- Nikogo nie…

- Zamknij się. Silencio! – przerwał mu Black. – Co teraz z nim zrobimy, Rogaczu?

- Zaraz ci powiem, Black. Natychmiast go puścicie! – zirytowała się rudowłosa.

– Przykro mi kochanie, ale nie możemy go ot tak wypuścić – powiedział James i uśmiechnął się do niej uwodzicielsko. Ta, by nie wybuchnąć na ten widok śmiechem, przegryzła dolną wargę.

- Nie nazywaj mnie tak, Potter – utkwiła wzrok w czubkach swoich butów, przyzwalając tym samym, aby rude kosmyki włosów swobodnie opadały na jej twarz.

- Jak sobie życzysz, skarbie – westchnął. Dziewczyna teatralnie przewróciła oczami.

- Dobra, wystarczy tych czułości – wyszczerzył się Syriusz, niedbale obracając różdżką.

- Skąd wy w ogóle się tutaj wzięliście? – zapytałam, wciąż nie mogąc do końca uwierzyć swym oczom.

- Chciałem sprawdzić czy to, co mówiłaś o tym pomieszczeniu z książkami to prawda – odpowiedział z uśmiechem, rozglądając się dookoła. W między czasie przytrzymywał coraz mocniej wyrywającego się Ślizgona.

- A tak na poważnie? – teraz ja próbowałam powstrzymać się od śmiechu.

- A tak na poważnie – powtórzył za mną James. – To sam chciałbym wiedzieć.

Lily pokręciła głową z politowaniem. Kąciki jej ust uniosły się odrobinę wyżej. Zadziwiła mnie jej postawa. Nie dość, że jeszcze ani razu nie wrzasnęła na Potter’a, to jeszcze teraz na jej twarzy błąkał się nieśmiały uśmiech. To zdecydowanie nie była ta Evans, którą znałam.

Wtem pojawiła się pani Pince, która opiekowała się biblioteką. Była wyraźnie niezadowolona z widoku, który zastała. Zresztą nikogo z nas chyba to nie zdziwiło – dla tej kobiety nawet nieznaczne podniesienie głosu w tym pomieszczeniu wydawało się strasznym, karygodnym przestępstwem. Po wielu upomnieniach i wykrzyczanych uwagach stwierdziliśmy zgodnie, że bezpieczniej dla naszego dalszego życia będzie opuścić to miejsce.

***

Niebo, szczelnie pokryte ciemnymi chmurami zaczęło się nieznacznie przejaśniać, a burza zdawała się odchodzić powoli w dalsze okolice. Z książką do obrony przed czarną magią udałam się do pokoju wspólnego. Już w bibliotece postanowiłam sobie, że praktykę pozostawię na później. Omiotłam pomieszczenie spojrzeniem. Panował w nim względny spokój, zapewne ze względu na to, że brakowało w nim huncwotów.

Chcąc w końcu wziąć się do roboty zorientowałam się, że nie mam przy sobie różdżki. Wróciłam więc do pokoju by jej poszukać, niestety bezskutecznie. Postanowiłam pójść w kierunku biblioteki z ogromną nadzieją, że jeszcze ją gdzieś znajdę. Na szczęście po drodze natknęłam się na Remusa.

- Tego szukasz? – zapytał wyciągając do mnie rękę, w której trzymał mą różdżkę.

- Gdzie ją znalazłeś? – spytałam, chowając ją do kieszeni.

- Leżała w bibliotece – odparł. – Od razu rozpoznałem, że to twoja.

- Wielkie dzięki. Już myślałam, że jej nie znajdę.

- To może w ramach podziękowań wybierzesz się ze mną na spacer? – uśmiechnął się lekko.

- Chętnie, ale dobrze wiesz, że i bez tego bym poszła – zaśmiałam się.

Powoli ruszyliśmy w kierunku wyjścia z zamku. Przez całą drogę myślałam o Syriuszu. Przecież… wtedy, kiedy mnie pocałował tak naprawdę nic nie poczułam. Dlaczego teraz nachodzą mnie takie, a nie inne myśli?
„Daje ci jasno do zrozumienia, że mu się podobasz”.

Tak, w tej kwestii Remus miał racje. Ale czy chce być jego kolejną zdobyczą, dziewczyną do kolekcji?
„Żeby się mną pobawił i zostawił tak jak każdą inną? W życiu!”

Zawsze był taki jak Rogacz. Ale może Syriusz się zmienił, w końcu coś zrozumiał? Choć bardziej prawdopodobne jest, że to tylko moje przypuszczenia. Więcej wskazywało na to, że wciąż jest tym samym, grającym na uczuciach innych egoistą.

„Cholera, Emily ile razy mam ci powtarzać, że między nami koniec?”

Czy kiedy się ze mną całował był jeszcze z tą całą Emily? I nie zważając na nic wykorzystał sytuację? Dlaczego wtedy to zrobił? Dla zabawy?

- O czym myślisz? – odezwał się nagle Remus. – Albo raczej powinienem zapytać: o kim?

- O… O nikim – wybełkotałam. Po jego minie zorientowałam się, że nie do końca satysfakcjonuje go taka odpowiedź.

- Więc kim jest ten nikt? – dopytywał, delikatnie się przy tym uśmiechając.

- Nic nie znaczącym kretynem, który w jakiś zdumiewający sposób wtargnął do moich myśli i za nic nie chce ich opuścić – wyrzuciłam, zastanawiając się przez chwilę nad prawdziwością moich słów.

Chłopak spojrzał na mnie ze zdziwieniem.

- To chyba musi być jakiś mistrz legilimencji – stwierdził, wciąż lekko się uśmiechając. – Ale powiedz mi szczerze… Co się stało? – zapytał po chwili.

- Nic – mruknęłam. – Po prostu wszystko ostatnio jest takie… - przerwałam na chwilę, myśląc jak dobrze to ująć. – Inne.

- Inne?

Westchnęłam słysząc kolejne pytanie. Jak niby powiedzieć, że nie radzę sobie z własnymi uczuciami? Ba, nawet nie jestem do końca pewna ich istnienia.

- Tak… Inne. Nawet nie potrafię tego wyjaśnić – odparłam w końcu.

Starałam się uniknąć jego spojrzenia, zupełnie jakbym bała się, że będzie w stanie odczytać wszystko z mojej twarzy. Niestety nie uszło to uwadze Remusa. Po chwili stanął przede mną, blokując mi drogę tak, że w końcu byłam zmuszona na niego spojrzeć.

- Co ty robisz? – zapytałam cicho, spuszczając głowę.

- Martwię się o ciebie – odpowiedział.

- Nie masz do tego żadnego powodu.

Tym razem to on westchnął. Dotknął dłonią mojego podbródka i uniósł go delikatnie tak, że nasze spojrzenia się spotkały, a usta dzieliły zaledwie centymetry. Czułam jego ciepły, niespokojny oddech na mej twarzy. Mimowolnie wzdrygnęłam się przez doznanie tej bliskości, która w wysokim stopniu przypomniała mi sytuację z Syriuszem podczas szlabanu. Tak naprawdę po prostu się bałam, byłam wręcz przerażona myśląc, co będzie dalej. Nie chciałam tracić przyjaciela właśnie wtedy, kiedy uświadomiłam sobie, że nim jest.

- Mam. I to wiele, ale jeden przede wszystkim. Nie chce i nie pozwolę byś była smutna.

9. „Frustrujace niepewnosci”

Rozdział z dedykacją dla Natalii.
Ty dobrze wiesz za co i dlaczego:)

I chociaż nie jest ani trochę tak wyjątkowy jaki powinien, to mam nadzieję, że ci się choć odrobinę spodoba ;D
___________________________________________

Po zgryźliwych uwagach wymienionych z Potter’em stwierdziłam, że klimat tej imprezy mi nie odpowiada, rzecz jasna nie ze względu na towarzystwo, ale huk i zamieszanie jaki ono wokół siebie robiło. Poza tym byłam zmęczona krążeniem po Hogsmeade, w końcu przeżycie z Syriuszem prawie całego dnia było nie małym wyczynem. Udałam się więc do biblioteki, by znaleźć tam wszystkie książki potrzebne mi w następnym dniu do nauki i napisania wypracowań. Zajęło to dłuższą chwilę i z pewnością zostałabym tam dłużej gdyby było choć odrobinę wcześniej. Na powrót do dormitorium wybrałam okrężną drogę, później w myślach przeklinając mój „genialny” pomysł.

- Gdzie byłaś? – spytał Syriusz, kiedy tylko pojawiłam się w pokoju wspólnym.

- W bibliotece – odpowiedziałam, na dowód podnosząc na wysokość twarzy egzemplarz  „Wybitnych osiągnięć w czarowaniu”, który nie zmieścił się już w mojej torbie.

- W bibliotece? – spojrzał na mnie tak, jakbym przed chwilą powiedziała, że co najmniej kąpałam się z hipogryfem.

- Tak – odrzekłam powoli, przeciągając środkową literę. - To takie pomieszczenie gdzie można znaleźć wiele książek. Jeśli choć na chwilę się skupisz i pierwszy raz w życiu ruszysz głową, to może nawet zdasz sobie sprawę z tego, że istnieje coś takiego w naszej szkole.

- Wyobraź sobie… - ale już nie dosłyszałam, co mam sobie wyobrazić.

Nie wiem skąd wzięła się ta dziewczyna, ale jak wygłodniałe zwierze rzuciła się na Black’a popychając go na ścianę i całując. Zamarłam przyglądając się tej scenie z lekkim niedowierzaniem i pewnego rodzaju irytacją.

- Co... Co t-ty robisz? – zapytał między pocałunkami i położył ręce na jej ramionach, odpychając blondynkę nieco brutalnie.

- Kto jak kto, Black, ale ty chyba powinieneś wiedzieć – wymruczała odsuwając się niechętnie.

- Cholera, Emily ile razy mam ci powtarzać, że między nami koniec? – prychnął, obrzucając ją pogardliwym spojrzeniem.

- Ale… Ja myślałam… - wykrztusiła zawiedziona i spojrzała na niego błagalnie. Jej ciemne oczy momentalnie napełniły się łzami.

- Źle myślałaś – odparł szorstko.

***

Weszłam z Lily i Agnes do Wielkiej Sali, po czym zajęłyśmy miejsce przy stole Gryffindoru. Nieprzytomnym wzrokiem wpatrywałam się w pusty talerz czując, że jakaś dziwna, magnetyczna siła przyciąga ku niemu moją głowę. Aby uniknąć tego, pewnie niezbyt przyjemnego zderzenia, podparłam ją, przykładając pięść do policzka. W końcu przetarłam dłońmi oczy i spojrzałam na zegar wskazujący kilka minut po godzinie ósmej. Chwilę później do sali wleciało mnóstwo sów, które zaczęły krążyć na stołami z listami i paczuszkami, poszukując ich adresatów. Przed Agnes wylądował Prorok Codzienny.

- Coś ciekawego? – zapytałam, kiedy zobaczyłam jej zaskoczoną minę.

- Trzymaj – powiedziała podając mi gazetę.

Wzięłam ją do rąk i od razu w oczy rzucił mi się wielki nagłówek: Kolejne ataki w Londynie. Zaczęłam czytać:

Wczoraj, w późnych godzinach wieczornych doszło do masowych napaści na czarodziejów. Grupa aurorów wezwana przez Ministerstwo Magii ustaliła, że sprawcy ataków posługiwali się czarną magią, a ich ofiary pochodziły wyłącznie z rodzin mugolskich. Troje poszkodowanych przebywa obecnie w szpitalu św. Munga. Minister zapewnia, że aurorzy są już na tropie złoczyńców.

- Ta, jasne. Oni zawsze są „na tropie”… Aż strach wracać do domu – mruknęłam oddając gazetę jej właścicielce.

- Racja, gdzie jak gdzie, ale tutaj jest bezpiecznie – przyznała Agnes.

- No chyba, że się spotyka zrozpaczone puchonki.

Lily zaśmiała się słysząc te słowa.

- Daj spokój… Pewnie myślała, że coś między wami jest.

- Bo jest. Beznadziejna przepaść intelektualna – stwierdziłam uśmiechając się pod nosem.

***

Wchodząc do dormitorium usłyszałam cichy szloch. Katie siedziała na łóżku z podkulonymi nogami i twarzą ukrytą w dłoniach. Podeszłam do niej nie mogąc nic z siebie wykrztusić. Usiadłam obok kładąc rękę na jej ramieniu.

- Katie…

- Dlaczego on mi to robi… - wyszeptała łkając jeszcze bardziej, co spowodowało, że z trudem łapała oddech. – Dlaczego mnie ig… Ig-gnoruje?

***

Na ziemie zaczęła spadać niezliczona ilość kropel chłodnego deszczu. Za oknem rozbłysła pierwsza błyskawica, przecinając ciemnogranatowe niebo nad zamkiem. Uwielbiałam taką pogodę, choć zwykle wprawiała mnie w głęboką zadumę i melancholię.  Siedząc w bibliotece, która ze względu na ciężki rok przygotowujący do SUMów stała się – zaraz po dormitorium - najczęściej uczęszczanym przeze mnie miejscem, nie potrafiłam się na niczym skupić.  Mój wzrok płynnie przesuwał się po stronnicach książki do obrony przed czarną magią, ale myśli krążyły w zupełnie innym kierunku. Ciągle miałam przed oczami obraz z ostatniego wieczoru. Drobną, niepozorną blondynkę rzucającą się z impetem na Syriusza.

Wiedziałam, że nie mam prawa do takiego myślenia. Nie mogłam być o niego zazdrosna, w końcu był jednak moim przyjacielem, mimo tych wszystkich kłótni i obelg, które przez ostatnie lata kierowałam w jego stronę. A jednak coś we mnie pękło. Z dnia na dzień zaczęłam zdawać sobie sprawę z tego jak bardzo mi na nim zależy. Tam, w Hogsmeade pokazał, że prawdziwy Syriusz różni się od tego, którego sama wykreowałam w swojej wyobraźni.

- Jesteś tu? – dopiero teraz zauważyłam dłonie Lily, machające mi przed oczami.

- A, tak. Zamyśliłam się – odparłam prostując się na krześle.

Rudowłosa przyglądała mi się uważnie, jakby obawiała się, że coś jest nie w porządku. Usiadła obok zaglądając do leżącej przede mną książki.

- Nauczyłaś się czegoś? – zapytała po chwili.

Zastanawiałam się nad odpowiedzią. Czego nauczyłam się prócz tego, że moje uczucia co do Black’a zaczynają wydawać się mi samej dziwne? No cóż, po pierwsze nie wiedziałam dokładnie, kiedy to się zaczęło. Po drugie, te uczucia były na tyle spontaniczne, że momentami wątpiłam w ich autentyczność, a po trzecie…

- Cicho – mruknęłam, starając się jak najszybciej wyrzucić Black’a z moich myśli. – Lepiej powiedz, co zamierzasz zrobić z James’em.

- No cóż – zaczęła, momentalnie się czerwieniąc. – Chyba nic nie mogę zrobić.

___________________________________________

Nie wiem, kiedy pojawi się kolejny rozdział, ale zdradzę, że powinno być w nim dużo Luniaczka ;D

8. „Zabiję cię, Potter”

Usiadłam obok Lily czekając na rozpoczęcie lekcji. Profesor przybył wcześniej i kiedy w końcu do klasy dotarli zdyszeni Huncwoci rozpoczął zajęcia. Mieliśmy ćwiczyć zaklęcie Avis, wyczarowujące małe, rozćwierkane ptaszki.  Po krótkiej teorii przyszedł czas na praktykę. Większości udało się po kilku, bądź kilkunastu próbach, niestety Peter nie mógł się dostatecznie skupić i zamiast kilku ptaszków wyczarował jednego, wielkiego kanarka. Ptak był nieproporcjonalny, miał bardzo małe skrzydełka, które uniemożliwiały mu lot ze względu na jego masę ciała. Przez salę przeszła salwa śmiechu, kiedy ten nagle wybuchnął podpalając brwi siedzącej nieopodal Petera dziewczyny.

Na pozór długa lekcja zaklęć minęła mi wyjątkowo szybko. Pewnie ze względu na to, że w przeciwieństwie do transmutacji był to jeden z moim ulubionych przedmiotów, zaraz po eliksirach.

Oczywiście nadal unikałam Black’a jak tylko mogłam. Po tym, co zrobiłam z nim na korytarzu miałam lekkie wyrzuty sumienia, ale w końcu uznałam, że mu się należało. Ostatnio robił wszystko, by mnie zniechęcić do swojej osoby. Fakt, że nieświadomie wcale go nie usprawiedliwiał. Na szczęście na lekcjach był pochłonięty rozmowami z Potter’em.

Wyszłam z klasy z zamiarem udania się na obiad, kiedy nagle obok mojego ramienia błysnęło szkarłatne światło. Odruchowo odwróciłam się wyjmując w międzyczasie różdżkę. Moim oczom ukazała się na oko młodsza ode mnie brunetka, z włosami spiętymi w luźny kucyk. Na nosie miała prostokątne okulary, które dodawały jej powagi. Nie była zbyt urodziwa, a do tego nieco przy kości. Po szatach zorientowałam się, że była z Hufflepuffu.

- Co tak stoisz, szmato!? – rzuciła.

Pozostawiłam jej odzywkę bez komentarza, uniosłam jedynie na wszelki wypadek różdżkę. Domyśliłam się od razu, że to jedna z fanek Potter’a bądź Black’a.

- Petrificus Totalus! – ryknęła.

- Protego – odpowiedziałam natychmiast.

Zaklęcie odbiło się, jednak moja „przeciwniczka” go uniknęła.

- Nie zmuszaj mnie, bym zrobiła ci krzywdę – mruknęłam lekko zdenerwowana, że znów muszę używać czarów na korytarzu. O tak, dawałam świetny przykład jako prefekt.

- TY? – jej głos był przesiąknięty wyraźną kpiną. – No, dalej!

Uśmiechnęłam się na to lekko. Dziewczyna najwyraźniej nie miała o mnie żadnego pojęcia. Nie chciałam jednak dać się sprowokować jakiejś małolacie.

- Rictusempra !– kolejny błysk z jej różdżki.

Odskoczyłam bez większego problemu. Widać było, że Puchonka nauczyła się od swoich idoli bezmyślnego rzucania zaklęć na prawo i lewo, ale ich celność była znikoma.

- Expelliarmus – podniosłam głos celując w jej różdżkę. Parę sekund później leżała na podłodze obok mnie.

- Accio różdżka – przywołałam ją, chwytając wolną ręką.

Obrzuciła mnie wściekłym spojrzeniem. Już otworzyła usta, by coś powiedzieć, ale ją wyprzedziłam.

- Szlaban, za używanie czarów na korytarzu. Do końca tygodnia czeka cię czyszczenie nocników w Skrzydle Szpitalnym – uśmiechnęłam się pod nosem. – A ten twój patyczek… – tu podniosłam rękę, w której trzymałam dopiero, co odebraną jej różdżkę. – Odbierzesz u opiekunki swojego domu, skoro nie potrafisz się nim normalnie posługiwać.

***

- Jutro jest wyjście do Hogsmeade! – poinformowała mnie przy obiedzie Lily, z wyraźnym entuzjazmem.

Ucieszyłam się. Na samą myśl o odrobinie piwa kremowego przy stoliku w Trzech Miotłach zrobiło mi się nadzwyczaj przyjemnie. Poprzednią możliwość odwiedzenia magicznej wioski odwołano z nikomu nie znanych powodów.

- Co z tego – westchnęła Katie. – W sobotę są sprawdziany do drużyny!

- Och, jeśli myślisz, że mam zamiar zostać i patrzeć jak Potter się po popisuje, to się grubo mylisz – powiedziała rudowłosa posyłając Rogaczowi, który siedział kilka miejsc dalej, groźne spojrzenie. – Poza tym następne wyjście będzie pewnie dopiero przed świętami.

- Ale słuchajcie… Bo ja tak sobie pomyślałam, że… Tylko się nie śmiejcie! Chceięzgłosićdodrżny – wyrzuciła z siebie z niesamowitą szybkością.

- Co chcesz? – zapytałam unosząc brew.

- Zgłosić się do drużyny – wytłumaczyła już w normalnym tempie.

- To… To wspaniale – powiedziała Agnes, ale nie zabrzmiało to zbyt przekonująco.

- Dlatego pomyślałam, że na sprawdzianach…

- No oczywiście, że zostaniemy z tobą! – Lily uśmiechnęła się sprawiając, że blondynka nieco się ucieszyła.

Sama nie chciałam nic mówić, ale wcale mi się to nie podobało. Zdobyłam się tylko na wymuszony uśmiech w nadziei, że był choć trochę przekonywujący. Kto w ogóle wymyślił, by w ten sam dzień zrobić te cholerne sprawdziany?! No cóż, musiałam się jednak pogodzić z faktem, że i ten weekend spędzę w zamku.

***

Późnym wieczorem jako prefekt miałam patrolować korytarze, jednak po stwierdzeniu, że wszystko jest w najlepszym porządku i zagonieniu kilku drugoroczniaków do ich dormitoriów stwierdziłam, że przyda mi się odrobina samotności. Wspięłam się więc krętymi schodami na wieżę astronomiczną. Podeszłam do barierki i oparłam na niej ręce, najpierw rozglądając się po błoniach, by później zapatrzyć się w świecące na ciemnym niebie gwiazdy. Wzięłam głęboki oddech. Było wyjątkowo chłodno. W moje oczy dmuchał wiatr, przy okazji rozburzając mi układane wcześniej włosy. Nie przejęłam się tym, odgarnęłam je tylko za ucho, by nie leciały mi do oczu. Po chwili wpatrywałam się już w jeden punkt.

Ku mojemu zaskoczeniu usłyszałam za sobą czyjeś kroki. Nie spodziewałam się nikogo w tym miejscu, zwłaszcza o tej porze. 

- Cześć – rozległ się głos należący do Remusa.

Od razu go rozpoznałam. Nawet mi trochę ulżyło, że to właśnie on, a nie ktoś inny.

- Hej – przywitałam się nie odrywając wzroku od obranego wcześniej punktu. – Jak mnie tu znalazłeś?

- Mam swoje sposoby – odrzekł tajemniczo, podchodząc powoli do barierki. – Ale zastanawia mnie, co tutaj robisz.

- Przyszłam pomyśleć – powiedziałam.

- Często tu przychodzisz? – zapytał, po czym podobnie jak ja oparł się o balustradę.

- Właściwie poza lekcjami nigdy tutaj nie byłam.

- Tak myślałem. A ja czasem tu bywam, kiedy nie mogę zasnąć – powiedział lekko się uśmiechając. – Widoki tutaj są piękne.

- Och, tak – odwzajemniłam uśmiech spoglądając na niego.

- Wybacz, może nie powinienem pytać, ale pokłóciłaś się o coś z Syriuszem? – zapytał przerywając chwilową ciszę. - Od jakiegoś czasu oboje dziwnie się wobec siebie zachowujecie. Nie musisz odpowiadać jeśli nie chcesz.

Zadrżałam. Nie wiedziałam czy z zimna, czy strachu przed dalszą rozmową. Nie lubiłam tego tematu.   

- Nie, wszystko w porządku – mruknęłam po chwili zastanowienia.

Czułam, że chłopak uważnie mi się przygląda. Co prawda nie znałam celu tej rozmowy, ale chciałam jak najszybciej zmienić temat. Próbowałam szybko coś wymyśleć, ale nic konkretnego nie przychodziło mi do głowy, więc milczałam, wracając do obserwacji pogrążonych w ciemnościach błoni.

Znów poczułam okropny chłód. Cóż, w końcu był październik, a ja, wciąż przyzwyczajona do wakacyjnego słońca nie wyjęłam nawet z kufra żadnego cieplejszego swetra.

- Zimno, co? – powiedział nagle. – Może pójdziemy do dormitorium?

- To chyba dobry pomysł – przyznałam.

***

W Pokoju Wspólnym przypomniałam sobie, że muszę dokończyć wypracowanie na eliksiry. Tak, był piątek, ale chciałam mieć już spokój w weekend. Usiadłam przy jednym ze stolików wyciągając z torby grubą książkę. Nie mogłam natrafić na to, co miałam napisać, a fakt, że było tak późno denerwował mnie jeszcze bardziej.

- Co ty tu jeszcze robisz? – usłyszałam za sobą głos Syriusza, co tylko spotęgowało narastającą we mnie złość.

- Nie widać? – powiedziałam, starając się by zabrzmiało to w miarę spokojnie. - Mógłbyś mi nie przeszkadzać?

- Mógłbym.

- A więc…? – zapytałam po chwili widząc, że nie ma zamiaru ruszyć się z miejsca.

- Powiedziałem, że mógłbym, ale nie powiedziałem, że to zrobię – wyszczerzył się.

Teatralnie przewróciłam oczami z zamiarem nie zwracania na niego większej uwagi.

- Jutro jest wyjście do Hogsmeade.

- No co ty nie powiesz – mruknęłam.

- James ma sprawdziany… Lunio chce się uczyć... Z tego co wiem, to twoje przyjaciółki też zostają i…

- I co? – przerwałam mu, w końcu zaszczycając go spojrzeniem.

- Pomyślałem, że możemy iść razem. Choćby tylko na piwo.

- To źle pomyślałeś.

- Przecież to świetny pomysł.

- Świetny? – powtórzyłam za nim kpiącym tonem. – Myślisz, że zostawię Lilkę, Agnes i przede wszystkim Katie tylko dlatego, że wymyśliłeś sobie, że pójdziemy razem?

- A dlaczego nie?

Miałabym iść z Black’iem do Hogsmeade? Cóż, na pozór głupi pomysł w tym momencie wydał mi się nie taki całkiem zły. W końcu bardzo chciałam tam iść.

- Pójdę z tobą. Jeśli wymyślisz, co mam powiedzieć reszcie – dodałam szybko.

- Nie musisz nic mówić. Zaklęcie Kameleona!

Z trudem powstrzymałam się od śmiechu.

- Ty w ogóle umiesz je rzucać? – zapytałam z niedowierzeniem.

- Ee… No, to jest właśnie ta niedoskonała część tego planu.

Westchnęłam.

- Nie, nie będę okłamywać przyjaciółek.

- W takim razie nie pozostaje ci nic innego jak powiedzieć im prawdę.

- Zwariowałeś? Zresztą… Dlaczego ja w ogóle chce z tobą gdziekolwiek iść… - mruknęłam bardziej do siebie.

- Bo od dawna ci się podobam, ale przecież od razu się nie przyznasz – ponownie się wyszczerzył.

- Och zamknij się.

***

Leżąc w łóżku myślałam o tym, co powiedzieć przyjaciółkom. W końcu zdecydowałam, że powiem prawdę tylko Lily, a Katie na pewno się nie obrazi jeśli zdążę na sprawdziany.

Rano wcieliłam plan w życie. Po śniadaniu powiedziałam rudej, co zamierzam. Nie była tym specjalnie zachwycona, ale właśnie takiej reakcji się spodziewałam. Pożegnałam się z nią i przed zamkiem prędko odnalazłam Syriusza. Przywitałam się, po czym razem ruszyliśmy w stronę wioski. Dziwnie się czułam. Ciągle wydawało mi się, że źle robie i będę żałowała tego, że się na to zgodziłam.

- Trzy miotły – odezwał się. – Musimy iść do Trzech Mioteł.

Spojrzałam na niego pytająco.

- Zrobimy sobie mały jubileusz – uśmiechnął się.

Dopiero wtedy przypomniałam sobie, że to właśnie tam poznaliśmy się dwa lata temu.

- Nie ma sprawy – odwzajemniłam uśmiech.

Przez całą drogę rozmawialiśmy o nowościach w sklepie Zonka. Syriusz był nimi wyraźnie zachwycony, za to ja nie miałam o nich aż tak dobrego zdania. Podobnie jak Lily uważałam, że w nieodpowiednich rękach (zwłaszcza huncwockich) mogą być niebezpieczne.

Ulice nie były zbyt zatłoczone, pewnie ze względu na sprawdziany do drużyn. Wszyscy mknęli w swoją stronę nie zatrzymując się ani na moment. Było stanowczo za zimno na zbyt długie przebywanie na zewnątrz, poza tym ciemne chmury wskazywały na to, że zbliża się deszcz. Po wizycie w Miodowym Królestwie, gdzie zdecydowanie przebywała większość uczniów i odwiedzeniu chwalonego przez Syriusza sklepu Zonka w końcu weszliśmy do Trzech Mioteł. Usiadłam przy jednym ze stolików, a Black przyniósł dwa piwa kremowe. Rozejrzałam się po pomieszczeniu. Pierwszy w oczy rzucił mi się profesor Slughorn popijający ognistą whisky. W końcu, po chwili niezręcznej ciszy Syriusz zaczął temat wspomnianego wcześniej profesora. Opowiadał jak razem z James’em unikali lekcji eliksirów przychodząc do pani Pomfrey i wymyślając różne dolegliwości.

- Aż kiedyś McGonagall wpadła do Skrzydła Szpitalnego i powiedziała, że jak jeszcze raz się o tym dowie, to cudownie uzdrowi nas szlabanem - skończył z uśmiechem.

- A, Syriusz, Shanti! – rozległ się głos Hagrida. – Wszystko u was w porząsiu?

- Tak, świetnie – odpowiedział. – A u ciebie?

- Dawno żeście mnie nie odwiedzali – powiedział. – Cholibka, nie macie już czasu dla starego Hagrida?

- Ee… - Syriusz wydał się zakłopotany tym pytaniem. – Na pewno wpadniemy w wolnej chwili.

- Nu, to już wam nie przeszkadzam. Mam jeszcze dużo pracy – mruknął po czym krótko się pożegnał i po chwili zniknął za drzwiami, w gwałtownym deszczu.

Świetnie – pomyślałam i przeszedł mnie dreszcz na samą myśl wracania do zamku w taką pogodę. Wzięłam łyk kremowego piwa i wróciłam do rozmowy z Syriuszem. Niestety nie na długo, bo po chwili obecnością zaszczycił nas profesor Slughorn.

- Shanti, jak miło cię widzieć – przywitał się.

- Dzień dobry panie profesorze – odpowiedziałam.

- Czyżbyś zapomniała o ostatnim spotkaniu? – zapytał przyglądając mi się uważnie.

- Nie… Ja… Miałam szlaban – skłamałam.

- Szlaban – powtórzył zdziwiony. Nie byłam pewna czy do końca mi uwierzył.  – A to pech! Ale tak się składa, że organizuję małą kolacyjkę w środowy wieczór.

- Och, to świetnie – powiedziałam starając się, by zabrzmiało to przekonująco. – Z pewnością przyjdę.

- Taką miałem nadzieję – uśmiechnął się, ciągle ignorując obecność Syriusza, choć ten i tak nie wydawał się z tego powodu niezadowolony. – A więc do zobaczenia!

Odetchnęłam z ulgą, kiedy w końcu się oddalił, co nie umknęło uwadze Black’a. Tak też rozpoczęła się długa rozmowa na temat Klubu Ślimaka, założonego przez Slughorna. Czas mijał nam wyjątkowo szybko. Byłam zdziwiona jaką przyjemność sprawia mi rozmowa z Black’iem. Co chwilę wybuchaliśmy śmiechem. Dopiero patrząc na zegar wiszący na jednej z ścian pubu zorientowałam się jak jest późno.

- Na Merlina, sprawdziany zaczęły się półtorej godziny temu!  

- No, to teraz już na pewno nie zdążymy… Ale chyba najwyższy czas wracać, co?

Wtem usłyszałam głośny grzmot. Wzdrygnęłam się.

- Chyba nie powiesz, że… Boisz się burzy? – zapytał nieskutecznie tłumiąc śmiech.

- Och, bardzo śmieszne – mruknęłam krzyżując ręce nie piersiach i próbując przybrać obrażoną minę.

- Chodź, znam dobre skróty.

***

Kiedy byliśmy już w zamku od razu udaliśmy się do dormitorium, gdzie trwała już mała impreza na cześć nowych zawodników. Ledwo przeszłam przez dziurę w portrecie, kiedy podbiegła do mnie Katie zarzucając mi ręce na szyję.

- Dostałam się, Shanti, dostałam! – krzyczała uradowana.

-  To świetnie!

- Ciasteczka? – zapytał James, wyciągając w moją stronę rękę z pełnym talerzem przeróżnych słodkości.

- Nie, dzięki – odpowiedziałam lekko się uśmiechając.

- A ja się chętnie skuszę – powiedział Peter sięgając po jedno z nich.

- Peter, to nie… - zaczął James, ale umilkł w połowie zdania przyglądając się teraz chłopakowi z zainteresowaniem.

 Po chwili wszyscy wokół, prócz mnie, Remusa i Petera wybuchli śmiechem. Włosy Pettigrewa zmieniły kolor na wściekle różowy. Po chwilowej uldze, że nie spotkało to mnie, uświadomiłam sobie niecne plany Rogacza, co do mojej fryzury.

- Zabiję cię, Potter.

7. „Tylko tyle?”

Minął wrzesień. Dni stawały się coraz chłodniejsze. Pocieszało mnie jedynie to, że niedługo miały odbyć się sprawdziany do drużyny Quidditcha. Jeszcze nie wiedziałam czy chcę brać w nich udział, ale sam fakt zbliżających się meczy był już bardzo pocieszający. 

Gdy się obudziłam wszystkie dziewczyny jeszcze spały. Wszystkie prócz Lily, wpatrującej się w pióro, machinalnie obracając nim w dłoni. Podniosłam się i cicho z nią przywitałam:

- Cześć. Już wstałaś?

Nie odpowiedziała.  

-Lilka – mruknęłam przeciągając ostatnią sylabę.

- Ach, tak. Cześć – powiedziała odgarniając włosy opadające na jej twarz.

- Co jest…?

- Nic – wymamrotała.

- Przecież widzę.

Rudowłosa znów zamilkła.

- Chodź do pokoju wspólnego, tak wcześnie raczej nikogo tam nie będzie – powiedziałam.

Bez słowa podniosła się z łóżka i skierowała w stronę drzwi. Poszłam za nią.  Tak jak przypuszczałam wszyscy byli jeszcze w swoich pokojach. Zajęłyśmy nasze ulubione miejsce przy kominku, po czym Evans w końcu wybuchła:

- Jak można być takim głupim?!

- Masz na myśli James’a? – zapytałam.

- A kogo innego?

- Ale… Co on znowu zrobił?

- Wczoraj się nad nim zlitowałam… Pisałam mu to wypracowanie na historię magii… To o prześladowaniach goblinów, wiesz któro… To, co profesor Binns zadał nam tydzień temu…

- Wiem – mruknęłam niecierpliwie. – I co dalej?

- I kiedy mu je oddałam, to najpierw mi dziękował… Mówił to co zwykle, wiesz… Liluś i te sprawy. No i mnie pocałował…

-No i tylko tyle?

- TYLKO TYLE? – powtórzyła. – Wiesz jak ja się czułam…?

- Nie wiem, skąd miałabym to wiedzieć… Jak?

- Okropnie – odrzekła. Zauważyłam, że trochę się zaczerwieniła.

- Ale co w tym złego? To znaczy na pewno zdawałaś sobie sprawę z tego, że kiedyś tak się stanie – poprawiłam się szybko widząc jej rozzłoszczoną minę.

- To w tym złego, że… No bo… Mi się to chyba podobało – wydukała.

Spojrzałam na nią z jednej strony zdziwiona, a z drugiej trochę tym rozbawiona. Starałam się jak najlepiej ukryć to drugie, ale nie byłam do końca pewna czy mi się udało.

- Może powinnaś jednak spróbować się z nim umówić – powiedziałam po chwili.

- Nie! – zaprotestowała od razu. – Żeby się mną pobawił i zostawił tak jak każdą inną? W życiu!

Jej zielone oczy napełniły się łzami. Zamilkłam, nie wiedziałam nawet, co mogłabym w tej sytuacji powiedzieć. Wyglądało na to, że ruda jednak coś czuje do tego Potter’a, którego przecież tak zawsze nienawidziła, od którego wciąż uciekała, a czasem nawet się z niego wyśmiewała. A może nie… Może tylko mi się tak wydawało, albo to tylko przyzwyczajenie… Tak, w głowie miałam zupełny mętlik. Przypomniała mi się sytuacja z Black’iem. Czyżby panowie sobie coś postanowili?

***

- Więc może panna Sheppard – usłyszałam głos profesor McGonagall. Wyglądało na to, że znów odpłynęłam na tej nieszczęsnej transmutacji. – Proszę, podejdź tu.

Podniosłam się niepewnie i skierowałam w stronę biurka nauczycielki. Nie wiedziałam o co chodzi, ale byłam pewna, że nie znalazłam się w najlepszej sytuacji.

- Ee… - wybełkotałam.

- Na co czekasz? Zamień pucharek w kamień – powiedziała niecierpliwie.

Wyjęłam różdżkę przypominając sobie zaklęcie. Zupełnie zapomniałam o jego przećwiczeniu.

- Duro – mruknęłam celując w leżący przede mną przedmiot.

Niestety, brak efektu. Spróbowałam jeszcze raz i owa próba zakończyła się tym samym, co wcześniejsza.

- Duro! – krzyknęłam zdenerwowana starając jak najbardziej się skupić na tym nieszczęsnym pucharku. W końcu ustąpił.

- Nie najlepiej, Sheppard – skarciła mnie McGonagall. – Pogorszyłaś mi się w tym roku. Nie sądziłam, że tak proste zaklęcie sprawi ci najmniejszy kłopot. Zostawię to bez punktów.

Bez słowa schowałam różdżkę i wróciłam na miejsce, zła na siebie, z zamiarem przyłożenia się w końcu do transmutacji.

***

Siedziałam na kamiennym parapecie przyglądając się hogwarckim błoniom. Miałam akurat krótką przerwę przed dwugodzinną lekcją zaklęć.

- Black, proszę oszczędź mi swojej parszywej mordy i zjeżdżaj stąd – warknęłam na powitanie widząc, że chłopak przystanął obok mnie.

- A tobie co? – spytał opierając się o ścianę.

- Chyba nie myślisz, że będę się przed tobą tłumaczyć – skrzywiłam się.

Patrzyłam na niego chłodno. Ostatnio robiłam wszystko by nie myśleć o tym, co wydarzyło się między nami.. Zaraz, zaraz… Między nami? Nie, nie było przecież nas. Między mną, a Black’iem – tak lepiej. Unikałam go, kiedy tylko mogłam, a teraz stał przede mną bezczelnie się uśmiechając.

- Wiem o co ci chodzi, ale mogłabyś sobie oszczędzić te komentarze.

- Wybacz, ale sama o tym zdecyduję – obrzuciłam go wściekłym spojrzeniem.

Wstałam z zamiarem jak najszybszego oddalenia się od Black’a. Ten jednak złapał mnie mocno za nadgarstek. Odwróciłam się w jego stronę, starając jednak uniknąć z nim kontaktu wzrokowego. Kątem oka dostrzegłam grupkę dziewczyn z zainteresowaniem patrzących w naszą stronę. Jeszcze bardziej mnie to podirytowało. Wiedziałam, że zawsze nienawidziły  mnie za to, że mam dobre kontakty z Syriuszem.

- Czego chcesz? – zapytałam zdenerwowana.  

- Chce wiedzieć dlaczego mnie unikasz – powiedział wciąż trzymając moją rękę.

- Nie unikam – skłamałam.

- Shanti… - przybliżył się, po czym głęboko spojrzał mi w oczy.

Czułam jego oddech na swoim policzku. Przez chwilę chciałam się wyrwać, ale postanowiłam zaczekać na rozwój wydarzeń.

- Co się dzieje? – zapytał. Wydawało mi się, że wyczułam troskę w jego głosie. Ale Black i troska? Nie, to niezbyt możliwe.

- Nic.

- Jak to nic? Proszę cię, nie rób ze mnie idioty.

- Nie muszę tego robić – mruknęłam. – Puść mnie.

- Nie.

- Dobrze ci radzę.

- Nie puszcze cię dopóki mi nie odpowiesz.

- Masz zamiar stać tutaj cały dzień?

- Z tobą mogę tak stać wieczność – na jego twarzy pojawił się szelmowski uśmiech. – Więc chyba lepiej będzie dla ciebie jeśli mi to wytłumaczysz…

- Dopiero co powiedziałeś, że wiesz o co chodzi. Mógłbyś się łaskawie zdecydować zanim podejmujesz ze mną jakąkolwiek konwersację, no chyba, że sam nie wiesz o co ci chodzi. W sumie bym się nie zdziwiła gdyby tak było.

- Powiedzmy, że chce się upewnić – powiedział ignorując moje kpiny.

Westchnęłam ze zrezygnowaniem.

- Nie podoba mi się twoje zachowanie, wystarczy? – zapytałam z nadzieją w głosie.

- Tym się mnie nie pozbędziesz – ponownie się uśmiechnął.

- Syriusz! – usłyszałam głos Petera, który biegł w naszą stronę. Chłopak odwrócił się na chwilę, widocznie szukając go spojrzeniem. Skorzystałam z okazji i wyrwałam się wyjmując różdżkę.

- Levicorpus – szepnęłam, a Black uniósł się w powietrzu, nogami do góry.

Mimowolnie roześmiałam się na widok jego zdziwionego wyrazu twarzy. Grono otaczających go zawsze fanek pisnęło przeraźliwie, a Pettigrew zatrzymał się w połowie drogi. Zwykle nie uciekałam się do takich sposobów, ale o dziwo sprawiło mi to małą satysfakcję.

Schowałam różdżkę, zarzuciłam na ramie torbę i bez słowa udałam się na zaklęcia.

____________________________________

Wyjazd mogę zaliczyć do udanych. Wróciłam z ogromem weny, która mam nadzieję szybko się nie wyczerpie.

Rozdział zmieniany przynajmniej kilkanaście razy, ale mam nadzieję, że nie jest źle.

Poza tym chciałabym podziękować wszystkim za komentarze, naprawdę miło mi się to czyta, a i bardzo motywuje do dalszego pisania :) Jeszcze raz wielkie dzięki :)

6. „W życiu nic nie jest proste”.

 Nie mogłam uwierzyć w to, co przed chwilą się stało. I z pewnością bym nie uwierzyła, gdyby nie namacalny dowód – Black, odgarniający mi z twarzy moje ciemne kosmyki włosów. Wciąż leżałam na zimnej posadzce. Patrzyłam w bok, starając się w ten sposób uniknąć z nim kontaktu wzrokowego. Bałam się spojrzeć mu w oczy. Było mi wstyd przed samą sobą, że dopuściłam do takiej sytuacji.

Musiał wyczuć moją dezorientację, strach. Wstał, a ja  natychmiast się podniosłam. Chciał mi pomóc, podając rękę, ale to zignorowałam. Denerwował mnie uśmiech goszczący na twarzy Black’a . Przez chwilę miałam ochotę wyrwać mu jego własną różdżkę i trafić go porządnym zaklęciem, ale o dziwo znów się powstrzymałam. Cóż, czasem jestem zbyt dobra.

- Co ty sobie wyobrażasz? – zapytałam podirytowana.

- Przestań. Przecież wiem, że od dawna ci się podobam. Masz do mnie ewidentną słabość – powiedział ciągle się szczerząc.

Strzepnęłam kurz z mojej szaty, po czym spojrzałam na niego z nieukrywanym obrzydzeniem.

- Skąd wyciągasz takie wnioski?

- Choćby stąd, że uratowałaś mnie ostatnio przed kolejnym szlabanem.

- Ratowałam Snape’a! Przed tobą!

Zawsze wiedziałam, że Black błędnie interpretuje moje intencje, ale nie zdawałam sobie sprawy z tego, że jest z nim aż tak źle w tej kwestii.

- Kłamiesz – mruknął natychmiast. - Niby dlaczego miałabyś go ratować?

- Hmm, pomyślmy… - odpowiedziałam udając zamyślenie. – Może dlatego, że jest przyjacielem Lily? A teraz wybacz, ale chciałabym to dzisiaj skończyć – powiedziałam wskazując na skrzynie z piłkami do Quidditch’a.

- Zamierzasz to robić bez różdżki? – spojrzał na mnie tak, jakbym co najmniej postradała zmysły.

- To nie w porządku – odparłam ze złością.

Syriusz jednak zdawał się nie przejmować tym, co jest w porządku, a co nie. Podszedł do stosu skrzyń i zaczął je czyścić zaklęciem Chłoszczyść. Wiedziałam, że nic na to nie poradzę, a nie ma co ukrywać – przecież i mi było tak wygodniej, więc usiadłam pod ścianą przyglądając się jego poczynaniom. Najgorsza była świadomość, że przede mną jeszcze prawie godzina, w czasie której będę zmuszona do przebywania z nim sama w jednym pomieszczeniu.

W końcu po czasie, który zdawał się być nie jedną godziną, a kilkoma, oraz po co najmniej kilkunastu kąśliwych uwagach otworzyły się drzwi. Stanęła w nich profesor McGonagall.

- Widzę, że całkiem nieźle sobie poradziliście – powiedziała rozglądając się i oddając nam nasze różdżki (a raczej moją i Peter’a). – Możecie już wracać do dormitorium.

***

W Pokoju Wspólnym było prawie pusto. Domyśliłam się, że to przez porę kolacji – wielu uczniów musiało być jeszcze w Wielkiej Sali. Przy jednym ze stolików dostrzegłam Remusasiedzącego przy stosie książek i przepisującego coś z nich na pergamin. Podeszłam do niego niepewnie. Ciągle dawały znać o sobie moje emocje, wywołane zajściem w czasie szlabanu.

- Już jesteś? – zapytał maczając swoje pióro w atramencie.

Usiadłam obok niego zamyślona. Nie chciałam, by ktokolwiek się o tym dowiedział, a zwłaszcza Remus. Obawiałam się tylko, że Black może się pochwalić swoim kolegom, gdy będą w pokoju. No i Katie… Gdyby o tym usłyszała na dobre popsuły się relacje między nami.

- Wszystko w porządku? – spojrzał na mnie zaniepokojony. – Bardzo się wściekła?

- Kto? – spytałam nie bardzo zastanawiając się nad tym, co przed chwilą usłyszałam.

- McGonagall… Przecież byliście teraz u niej w gabinecie, prawda? – zapytał, był coraz bardziej niespokojny.

- A, t-tak… - wybełkotałam. – Nic nie mówiła.

-  Zupełnie nic? – zdziwił się. - Więc co się stało?

Nie patrzyłam na niego, a na okno, a właściwie widoki za nim. Było już prawie ciemno.  Wpatrywałam się w ledwo widoczne, szybujące po niebie ptaki.

- Chciałabym ci powiedzieć, ale…

- Ale?

- Nie wiem czy mogę ufać osobie, która nie jest wobec mnie do końca szczera – mruknęłam cicho.

- Shanti… - powiedział łamiącym głosem - To nie jest takie proste jak ci się wydaje…

- W życiu nic nie jest proste! Zdajesz sobie sprawę z tego jak okropnie się czuję, kiedy unikasz ze mną rozmowy? Kiedy omijasz jakiś temat, bo tak ci wygodniej? – poczułam jak do moich oczu napływają łzy. Byłam zmęczona tym dniem, a zwłaszcza wszystkimi emocjami z nim związanymi. – Teraz też mi nie odpowiesz… Cóż, nie będę ci przeszkadzać…

Podniosłam się i wyszłam z dormitorium. Nie chciałam, by widział jakąkolwiek oznakę mojej słabości. Nie bardzo wiedziałam gdzie idę. Szłam szybkim krokiem przez korytarz, aż w końcu trafiłam do jakiejś pustej klasy. Usiadłam na jednym ze stolików, nogi kładąc na krzesełku. Lekko się nachyliłam i ukryłam twarz w dłoniach. Chwilę później usłyszałam kroki za moimi plecami. Wiedziałam, że to Remus. Podszedł do mnie i usiadł obok, milcząc przez chwilę.

- Przepraszam… - powiedział cicho.

Nie odezwałam się, podniosłam tylko głowę i pierwszy raz tego wieczoru spojrzałam mu w oczy. Zrobił to samo. Niepewnie otarł kciukiem łzę spływającą po moim policzku.

- Chodź tutaj… - szepnął, po czym przytulił mnie do siebie.

Czułam nienaturalnie szybkie bicie jego serca. Delikatnie pocałował mnie w czoło, gładząc ręką moje włosy. Przymknęłam oczy i wtuliłam się w jego ramiona. Było mi zdumiewająco dobrze i pragnęłam tylko, by ta chwila trwała jak najdłużej. Te pozornie proste czynności sprawiły, że poczułam się szczęśliwsza.

- Posłuchaj… - zaczął po dłuższym czasie. – Masz  rację, niesłusznie postąpiłem nie mówiąc ci o wszystkim, ale… - jego głos ponownie się załamał.

- Remus…

- Chcesz wiedzieć, co wydarzyło się tamtej nocy? – przerwał mi nieco pewniejszym tonem.

Powoli się od niego odsunęłam i nieśmiało skinęłam głową.

- Na pewno zastanawiałaś się przez te wszystkie lata, dlaczego tak często znikam.

Zamilczał. Wpatrywałam się w niego ze skupieniem.

– Z pewnością musiałaś zauważyć też, że dzieje się tak co miesiąc… Wiem, że domyślałaś się tego wcześniej, ale chciałbym, żebyś usłyszała to ode mnie.

W tej chwili zaczęło dochodzić do mnie to, co Remus chciał mi powiedzieć. Miał rację, myślałam o tym wcześniej. Mimo, że ten zawsze zasłaniał się a to chorą matką, a to problemami ze zdrowiem, czasem przychodziło mi do głowy, że powód jego tymczasowych zniknięć ze szkoły był zupełnie inny.

- Gdy byłem jeszcze dzieckiem, zostałem pogryziony przez wilkołaka – kontynuował drżącym głosem. – Dumbledore zrobił wszystko, by przyjąć mnie do szkoły, ale ze względu na moją… przypadłość nie było to proste. W końcu co miesiąc zamieniałem się w potwora…

- Więc w tą noc…

- Była pełnia – dokończył za mnie. – Na pewno słyszałaś o Gudgeon’ie. Nie wiem, co robił w nocy poza szkołą, ale z pewnością nie wybrał dobrej pory na przechadzkę. Szedłem do mojej kryjówki, by tam przejść przemianę. Niestety trochę się spóźniłem… Prawdopodobnie go zaatakowałem. Tak naprawdę mało pamiętam z tamtej nocy…

- Ale… Czy on teraz…

- Miał wielkie szczęście, że skończyło się tylko na zadrapaniu – ponownie wyprzedził moje pytanie. – Ktoś musiał go uratować. Dumbledore gdy się o tym dowiedział zmodyfikował mu pamięć tak, by myślał, że zrobiła mu to wierzba bijąca…

Byłam w szoku, ale starałam się to ukryć najlepiej jak tylko potrafiłam. Moje przypuszczenia, dotychczas wydające się całkiem nieprawdopodobnymi się sprawdziły. Wiedziałam, że to dla niego trudne i pewnie spodziewał się okropnej reakcji.

- Dlaczego tak długo przede mną to ukrywałeś…? – zapytałam w końcu.

- Shanti, czy ty się słyszysz? Jestem wilkołakiem…

- Co nie zmienia faktu, że wciąż jesteś tym samym, wspaniałym człowiekiem – szepnęłam.

___________________________________________________

Nie wiem czy jest dobrze. Ta końcowa rozmowa między Shanti, a Remusem była trochę ponad moje siły, ale mam nadzieję, że w miarę się podobała. Nagły przypływ weny zrobił swoje i rozdział skończyłam pisać o czwartej czterdzieści dziewięć nad ranem. Taak, mam ten problem, że jak już ona przyjdzie, to muszę ją wykorzystać, bo niedługo później oserwuję jej ewidentny spadek... ;p
Następny rozdział ukaże się prawdopodobnie pod koniec następnego tygodnia, gdyż w czwartek wyjeżdzam na pare dni. Plus jest taki, że będę miała ze sobą laptopa, więc z pewnością będę czytała wasze opowiadania :)